Psikomotrizitatea eta orokorrean kirola, txikiekin bai edo ez? Psikomotrizitateari buruz zerbait bilatzen hasiz gero, beren onurei buruz eta haurrengan dituen efektu onei buruzko informazioarekin topo egingo dugu. Jolasak eta kirola egoera fisiko on batera heltzeko bide naturalak badira ere, jolasa edota kirola lehia bihurtzen direnean arazo handiak sor daitezke. Gakoa neurrian dagoela dio Kortabarriak:
http://www.zientzia.net/artikulua.asp?Artik_kod=1115
Hemen uzten dizuet ¨zientzia.net¨ webgunean irakur dezakezuen artikulu interesgarri honen link-a.
Mostrando entradas con la etiqueta Psikomotrizitatea. Mostrar todas las entradas
Mostrando entradas con la etiqueta Psikomotrizitatea. Mostrar todas las entradas
miércoles, 5 de enero de 2011
PSIKOMOTRIZITATEAREN ONURAK-BENEFICIOS DE LA PSICOMOTRICIDAD
¿Por qué es útil?
La psicomotricidad le permite al niño un proceso de maduración, primero vivirá el placer a través de su expresividad motriz, para luego pasar al placer de pensar, crear y transformar con diversos materiales, logrando así distanciar la emoción y la acción del movimiento para centrarse en la acción del pensamiento.
Los cambios que se producen en el cuerpo desde el placer, la emoción y el tono permiten el desarrollo de procesos psicológicos y la apertura a otro nivel de pensamiento. Existe una interrelación entre el movimiento y las emociones, por tanto cualquier concepto que el niño debe aprender tiene una resonancia afectiva importante y primitiva. Es necesario que el niño primero tenga una vivencia de los conceptos y a partir de aquí estar disponible para poderlos interiorizar y simbolizar o representar. Este proceso de maduración le permitirá al niño su desarrollo emocional y las bases para el desarrollo de habilidades cognitivas.
Así por ejemplo, en una sesión de práctica psicomotriz se empieza, luego de la fase bienvenida o acogida, a la fase de descarga, en la cual el niño expresa sus emociones al tirarse a una piscina llena de pelotas o destruir una torre de cojines, saltar, caer, balancearse, reír, gritar. Posteriormente pasará a una fase sensorio-motriz, en la cual experimentará a través del uso de materiales como colchonetas, rampas, escaleras, túneles, juegos de coordinación, etc.; diferentes sensaciones de placer y displacer producto de sus movimientos, saltos, giros, suspensiones, etc., luego de estas etapas, el niño pasará a interiorizar lo vivenciado a través de sus representaciones mentales, el ejercicio de su memoria y la conceptualización, plasmará sus experiencias, emociones y acciones por la vía verbal y luego mediante materiales gráficos y plásticos.
De esta manera el niño transforma las sensaciones y percepciones hacia niveles de simbolización y conceptualización, comprende un proceso madurativo que de la acción a la representación, “del acto al pensamiento”.
BENEFICIOS DE LA PRÁCTICA PSICOMOTRIZ.
- La Psicomotricidad ofrece un lugar de privilegio, donde el niño puede descargar su impulsividad sin culpabilidad. Esta descarga será determinante para su equilibrio afectivo.
- Permite el dominio y conciencia de su propio cuerpo.
- El niño puede vivenciar y conocer su propio cuerpo y puede ir elaborando su totalidad corporal como una síntesis entre la imagen y el esquema corporal.
- Le permite afirmar su lateralidad, control postural, equilibrio, coordinación, ubicación en tiempo y espacio.
- La percepción y discriminación de las cualidades de los objetos y sus distintas utilizaciones.
- Reafirma su autoconcepto y autoestima, al sentirse más seguro emocionalmente, como consecuencia de conocer sus propios limites y capacidades.
- Se integra a nivel social con sus compañeros.
- Se prepara capacidades necesarias para los aprendizajes escolares básicos.
Informazio iturria: http://www.cosasdelainfancia.com/biblioteca-psico08.htm
martes, 4 de enero de 2011
PSIKOMOTRIZITATEA LANTZEKO MATERIALA
Psikomotrizitatea lantzeko material egokia erosi behar dugu. Horretarako saltzaile-komertzial ezberdinek eskeintzen dutena konparatzea gomendatzen dizuegu. Garrantzitsua da saltzaileen gainetik begiratzea, hau da, materialen egileak ezagutzea; salmenta zuzena egiten badute merkeago aterako da. Horretaz gain, umeentzako materialak izanda, irakasleon iritzia garrantzitsua izango da materialen sortzaileentzat.
Guk TAMDEM ENPRESA aurkeztu nahi dizuegu: 1980an hasi ziren haur hezkuntzarako prikomotrizitatea lantzeko materialak prestatzen, filosofi honekin:
FOMENTAR QUE LO “LUDICO EDUQUE” AL NIÑO Y AL EDUCADOR LE CAPACITE PARA CONSEGUIR MAS FACILMENTE QUE LOS NIÑOS “APRENDAN JUGANDO”
Con esta consigna, TAMDEM empezó a fabricar material de psicomotricidad para Escuelas Infantiles en el año 1980 y sigue siendo nuestra principal motivacion profesional. En nuestros catálogos Vd. encontrará ese artículo que necesitará en algún momento para facilitar su actividad profesional. Con ellos su Escuela Infantil dispondrá del mejor material educativo.
En nuestro catálogo EDUCACIONAL 0_6 encontrará ideas para la sala de psicomotricidad, aulas infantiles, ludotecas y en general cualquier espacio usado “por” niños y pensado “para” los niños con actividades libres o
dirigidas por el educador o el psicomotricista.
El catálogo UNIFORMES PREESCOLARES le orientará al elegir el uniforme más conveniente para los niños de su Escuela Infantil y sus educadoras.
Y nuestro catálogo DISCAPACIDAD, dirigido a personas con problemas motrices, presenta productos destinados a mejorar el confort, el relax o el descanso, a través del posicionamiento que facilitan estos artículos, sin perseguir ningún fin terapéutico.
Confiamos plenamente en que cualquier elección que haga será de su entera satisfacción.
TAMDEM
Katalogo berriak ikus daitezke eta harremanetarako telefonoa agertzen da, harreman zuzen eta pertsonala ziurtatzen dutelarik.
SUPERMATCH
¿Qué es el supermatch?
El Supermatch es un instrumento muy valioso, competitivo y divertido para poder observar el desarrollo motor y la interacción social del niño.
También es el diseño de un circuito de actividades físicas por estaciones donde los niños miden sus capacidades físicas de una forma competitivamente.
¿Qué se entiende por Supermatch?
El Supermatch es un circuito de ejercicios de retos por estaciones de una forma competitiva, donde el participando debe tener un entrenamiento previo por procesos para alcanzar el objetivo propuesto “Triunfo”.
¿Qué hay que tener en cuenta para el diseño del Supermatch?
- Edad cronológica
- Actividades muy divertidas para la edad.
- Competitivas.
- Estado de salud del participante.
- Barras de animación
- Un buen calentamiento articular antes del circuito.
- Buena hidratación
- El premio al culminar la prueba.
¿Cómo realizar la elección de ejercicios de cada una de las estaciones del Supermatch?
No debemos olvidar la edad cronológica del participante para evitar posibles lesiones.
Ejercicios recomendables para un Supermatch en la etapa de Educación Primaria:
Conclusiones
El Supermatch es como un proyecto cierre del año escolar, ya que nos permite recoger todo el proceso que se ha trabajado durante el año y poder evaluar al niño sus habilidades motoras e interacción social.
Autor: José Luis Beltrán Casanova
N.DE.S Colombia Licenciado en Ciencias de la educación U.P
Profesor de Educación Física de primaria y bachillerato (Asociación Alianza Educativa) Diplomado En Ciencias Aplicadas a Deportes A Cíclicos U.D.C.A (Bogotá D.C)
Profesor de aeróbicos en Step en gimnasio Fitness Gym (12 años de Experiencia)
Gimnasta de Selección Departamental (12 años)
Profesor de Gimnasia Olímpica (10 años)
Psicomotricidad I.S.C.F. La habana Cuba.
Informazio iturria: http://www.educacionyactividadfisica.com/2010/11/el-supermatch-como-proyecto-para.html
El Supermatch es un instrumento muy valioso, competitivo y divertido para poder observar el desarrollo motor y la interacción social del niño.
También es el diseño de un circuito de actividades físicas por estaciones donde los niños miden sus capacidades físicas de una forma competitivamente.
¿Qué se entiende por Supermatch?
El Supermatch es un circuito de ejercicios de retos por estaciones de una forma competitiva, donde el participando debe tener un entrenamiento previo por procesos para alcanzar el objetivo propuesto “Triunfo”.
¿Qué hay que tener en cuenta para el diseño del Supermatch?
- Edad cronológica
- Actividades muy divertidas para la edad.
- Competitivas.
- Estado de salud del participante.
- Barras de animación
- Un buen calentamiento articular antes del circuito.
- Buena hidratación
- El premio al culminar la prueba.
¿Cómo realizar la elección de ejercicios de cada una de las estaciones del Supermatch?
No debemos olvidar la edad cronológica del participante para evitar posibles lesiones.
Ejercicios recomendables para un Supermatch en la etapa de Educación Primaria:
Conclusiones
El Supermatch es como un proyecto cierre del año escolar, ya que nos permite recoger todo el proceso que se ha trabajado durante el año y poder evaluar al niño sus habilidades motoras e interacción social.
Autor: José Luis Beltrán Casanova
N.DE.S Colombia Licenciado en Ciencias de la educación U.P
Profesor de Educación Física de primaria y bachillerato (Asociación Alianza Educativa) Diplomado En Ciencias Aplicadas a Deportes A Cíclicos U.D.C.A (Bogotá D.C)
Profesor de aeróbicos en Step en gimnasio Fitness Gym (12 años de Experiencia)
Gimnasta de Selección Departamental (12 años)
Profesor de Gimnasia Olímpica (10 años)
Psicomotricidad I.S.C.F. La habana Cuba.
Informazio iturria: http://www.educacionyactividadfisica.com/2010/11/el-supermatch-como-proyecto-para.html
lunes, 3 de enero de 2011
Psikomotrizitate gela bateko ezaugarriak
Psikomotrizitate saio bat aurrera eramateko hainbat gauza izan behar ditugu kontutan: umeen egoera fisikoa eta emozionala, motibazioa, nekea... Guzti hau kontutan izanik, gure saioa modu batez edo bestez prestatuko dugu. umeak urduri badaude, haien urduritasuna kanporatzeko ekintzak burutuko ditugu eta bukaeran erlajazio unea.
Espazioa oso garrantzitsua izaten da. Lekua aproposa izan behar da: zoru berezia, paretak babestuta egon behar dira eta lehioak egotea komeni da ingurunea haizestatzeko. Ume kopurua ere garrantzitsua izaten da: kopurua eta espazioa erlazionatuta egon behar dira. irakasleok ere saioaren partaide izatea garrantzitsua izango da: haien jokuetan parte hartze minimoa izatea ona da.
Ikastetxeak duen materialaren arabera saioak ezberdinak izango dira baina saio askeetan eredu bat jarraitzen da gehienetan: Koltxoiez aurretiaz egindako pareta apurtu, jolas librea ( plataformetara igo, salto egin, eraikuntzak egin ( gehienetan etxeak), jolas sinbolikoa, saioaren errepresentazioa marrazki batez, plastilinarekin edo egurrak erabiliz) eta kasu batzuetan erlajazioa edo ipuin baten kontaketa.
Saio aske hauek, Acouturierren ereduari jarraituz egiten dira. Teoria honen arabera, umeak bere emozioak askatzen ditu ekintza ezberdinen bidez. Pareta botatzen duenean, bere nortasuna erakusten ari da eta eraikitzen duenean, bere nortasuna eraikitzen ari da.
Autore honen esanetan, oso garrantzitsua da gela hauetan ispilu bat egotea. Modu honetan umeak bere burua ikusiko du eta bera ikustean zer sentsazio dituen esperimentatu ahal izango du.
Saio hauek, beldurrak ateratzeko eta gainditzeko erabiltzen dira. Normalean, ipuinetan ikusi dituzten pertsonaienganako beldurra irtetzen da. Gehien gustatzen zaiena, otsoaren pertsonaia da. Praktiketan egon nintzenean, guzti hau gertutik ikusteko aukera izan nuen. Pareta botatzerakoan, batzuk atzean gelditzen ziren eta haientzako beste pareta bat eraiki beharra zegoen. Bakoitzak bere paretak edo etxeak eraikitzean, besteek bota ez eta errespeta dezaten saiatu behar gara. Istiluak sortuko dira beti, ez dutelako besteena errespetatzen eta oraindik egozentrismoaren garaian daudelako asko. Guzti hau bideratzeko nahitaezkoa da irakasleon eskuhartzea.
Espazioa oso garrantzitsua izaten da. Lekua aproposa izan behar da: zoru berezia, paretak babestuta egon behar dira eta lehioak egotea komeni da ingurunea haizestatzeko. Ume kopurua ere garrantzitsua izaten da: kopurua eta espazioa erlazionatuta egon behar dira. irakasleok ere saioaren partaide izatea garrantzitsua izango da: haien jokuetan parte hartze minimoa izatea ona da.
Ikastetxeak duen materialaren arabera saioak ezberdinak izango dira baina saio askeetan eredu bat jarraitzen da gehienetan: Koltxoiez aurretiaz egindako pareta apurtu, jolas librea ( plataformetara igo, salto egin, eraikuntzak egin ( gehienetan etxeak), jolas sinbolikoa, saioaren errepresentazioa marrazki batez, plastilinarekin edo egurrak erabiliz) eta kasu batzuetan erlajazioa edo ipuin baten kontaketa.
Saio aske hauek, Acouturierren ereduari jarraituz egiten dira. Teoria honen arabera, umeak bere emozioak askatzen ditu ekintza ezberdinen bidez. Pareta botatzen duenean, bere nortasuna erakusten ari da eta eraikitzen duenean, bere nortasuna eraikitzen ari da.
Autore honen esanetan, oso garrantzitsua da gela hauetan ispilu bat egotea. Modu honetan umeak bere burua ikusiko du eta bera ikustean zer sentsazio dituen esperimentatu ahal izango du.
Saio hauek, beldurrak ateratzeko eta gainditzeko erabiltzen dira. Normalean, ipuinetan ikusi dituzten pertsonaienganako beldurra irtetzen da. Gehien gustatzen zaiena, otsoaren pertsonaia da. Praktiketan egon nintzenean, guzti hau gertutik ikusteko aukera izan nuen. Pareta botatzerakoan, batzuk atzean gelditzen ziren eta haientzako beste pareta bat eraiki beharra zegoen. Bakoitzak bere paretak edo etxeak eraikitzean, besteek bota ez eta errespeta dezaten saiatu behar gara. Istiluak sortuko dira beti, ez dutelako besteena errespetatzen eta oraindik egozentrismoaren garaian daudelako asko. Guzti hau bideratzeko nahitaezkoa da irakasleon eskuhartzea.
GORPUTZ HEZKUNTZAKO IRAKASLEENTZAT
Webgune interesgarri bat gomendatu nahi dizuegu:
Artikuluak, berriak, ikastaro eta kongresuak, umeekin garatzeko kirol bereziak (bideoekin),... topa ditzakezu, baina guri benetan interesgarrien iruditu zaiguna zera izan da:
Compartiendo Educación Física
Euren definizioaren arabera: "...podrás consultar las noticias más destacadas de la actualidad de la web y del mundo de la educación física en especial en la comunidad ..."Artikuluak, berriak, ikastaro eta kongresuak, umeekin garatzeko kirol bereziak (bideoekin),... topa ditzakezu, baina guri benetan interesgarrien iruditu zaiguna zera izan da:
PARTAIDE IZATEKO AUKERA EMATEN DU, GUZTION ARTEAN BALIABIDEAK ELKARTRUKATUZ ETA IRAKASKUNTZA ABERATSAGOA LORTUZ.
INTERNET UMEEKIN ERABILTZEN
Internet umeekin lantzako erabilgarria izan daitekela erakusten digun webgune bat erakutsi nahi dizuegu. Hizkuntza ezberdinak aukeratzeko aukera dago, euskera barne. Joku hezigarri mordoa agertzen dira, adinaren arabera sailkatuak eta gai ezberdinen inguruan. Webgunearen izena childtopia.com da.
Joku hauen bidez umeek ondo pasa dezakete beren abileziak garatzen dituzten bitartean, adibidez, sagua mugituz eskuaren abileziak garatzen dituzte. Honako taldeetan antolatuta daude jokoak:
GUK PRAKTIKATU DUGU ETA PRIMERAN PASA DUGU!!!!
Joku hauen bidez umeek ondo pasa dezakete beren abileziak garatzen dituzten bitartean, adibidez, sagua mugituz eskuaren abileziak garatzen dituzte. Honako taldeetan antolatuta daude jokoak:
| Musika |
| Oroimen |
| Hizkuntza |
| Matematikak |
| Abilezia |
| Kreatibitatea |
| Behaketa |
Jokuez gain, beste atal batzuk topa daitezke: Eskulanak, Ahozko eta idatzizko ulermena, Detektibea, Ipuinak, Marrazten ikasi, Fitxa Hezigarriak, Zenbakiak Idazten ikasi.
Psikomotrizitate fina lantzeko hainbat baliabide aurkezten digu webgune honek:
Psikomotrizitate fina lantzeko hainbat baliabide aurkezten digu webgune honek:
ARTAZIEN ERABILERA
Psikomotrizitate fina garatzea oso garrantzitsua da. Horretarako praktikatu egin behar da, baina gauza batzuk kontutan izanda. Psikomotrizitate finaren alde bat artazien erabileran datza. Jarraian, Bebes y más webgunetik artazien inguruko informazioa aurkezten dizuegu:
"Aprender a recortar con tijeras:
A partir de los tres años, los trabajos manuales ayudan a desarrollar la creatividad de los pequeños. Contribuyen a perfeccionar su motricidad fina y a mejorar su destreza manual.
Las tijeras pueden ser un elemento muy divertido para crear formas, hacer un collage u otros trabajos manuales. Aviso muy importante: tienen que ser tijeras especiales para niños, de plástico con puntas redondeadas; no usar tijeras de otros usos. Búscalas de un tamaño adecuado para sus manos para que no se les salgan de los dedos fácilmente. Hay algunas muy divertidas con ondas o picos que les encantarán.
También se venden en papelerías unas hojas de foam de colores (o goma eva) que pueden recortar para crear distintas formas. Cuando comienzan a conocer las letras y los números, colorearlos y recortarlos puede ser una buena manera de aprender jugando.
Hasta que aprenda a usar las tijeras pasará por varias etapas. Al principio sólo hará cortes lineales y poco a poco aprenderá a perfilar las figuras. Verás que usa posturas de manos muy extrañas para manejarlas.
A partir de los cuatro años, cuando son capaces de dibujar personas que pueden reconocerse como tales significa que está preparado para recortar con las tijeras a voluntad."
ITURRIA: http://www.bebesymas.com/juegos-y-juguetes/aprender-a-recortar-con-tijeras
DANTZA TRADIZIONALAK
Kultura ezberdinetan jokoak eta dantzak txikitatik praktikatu izan dira, psikomotrizitatea lantzeko modu ezin hobea zelarik, naiz eta psikomotrizitate hitza oraindik asmatu gabe egon.
Irakasleoi gomendatu nahi dizuegu kultura ezberdinetako dantzak ikustea eta euren ikasleekin praktikan jartzea, Psikomotrizitatea ez ezik, Multikulturalitatea ere lantzeko.
Euskal kulturak baditu bere dantzak, Dantzan.com webgunean informazio asko lortuko duzue.
Munduko dantzei buruzko informazioa hurrengo webguneetan lor dezakezue:
- La Cajita Mágica
- Rincón didáctico de la Consejería de Educación de Extremadura
- Danzas del Mundo: Azken honetan dantza guzti hauek topa daitezke, beren musika eta guzti,
Irakasleoi gomendatu nahi dizuegu kultura ezberdinetako dantzak ikustea eta euren ikasleekin praktikan jartzea, Psikomotrizitatea ez ezik, Multikulturalitatea ere lantzeko.
Euskal kulturak baditu bere dantzak, Dantzan.com webgunean informazio asko lortuko duzue.
Munduko dantzei buruzko informazioa hurrengo webguneetan lor dezakezue:
- La Cajita Mágica
- Rincón didáctico de la Consejería de Educación de Extremadura
- Danzas del Mundo: Azken honetan dantza guzti hauek topa daitezke, beren musika eta guzti,
ESKOLARA BIZIKLETAZ proiektu pedagogikoa
Aintzinako jolasak blogg-a ikustatzen, Eskolara Bizikletaz proiektu pedagogikoarekin topo egin dugu. Lehen Hezkuntzan garatzeko proiektua da eta mugikortasuna lantzea du helburu nagusia.
ConBici koordinadorak 2007an CONBICI AL COLE kanpaina abian jarri zuen. Horretarako baliabide didaktikoak sortu zituen eta conbicialcole.org webgunean eskuragarri jarri zituen. Bertan ume eta gaztetxoekin bizikleta erabileraren kultura lantzeko hainbat idea daude.
ConBici koordinadorak 2007an CONBICI AL COLE kanpaina abian jarri zuen. Horretarako baliabide didaktikoak sortu zituen eta conbicialcole.org webgunean eskuragarri jarri zituen. Bertan ume eta gaztetxoekin bizikleta erabileraren kultura lantzeko hainbat idea daude.
Unitate didaktikoa euskaraz:
Lehen Hezkuntzarako bizikleta inguruko proiektu pedagogikoa: hiru zikloetan arlo desberdinetan landu ahal diren ikas-unitateak euskarara itzuli ditugu.
Material hau Bilboko eta Bizkaiko Lehen Hezkuntzko ikastetxetan banatuko dute. Oraindik jaso ez baduzu eta interesaturik bazaude, bidali zure eskabidea hona: info@bizizbizi.org
Euskarri elekronikoa saretik jaso ahal duzu HEMEN sakatuz deskargatzeko webgunea zabalduko da.jueves, 30 de diciembre de 2010
Entrevista a la Psicóloga Karla Encinas: Especialista en Problemas de Aprendizaje y de Conducta en Niños
Esta es la entrevista realizada a la especialista en problemas de aprendizaje y de conducta de niños Karla Encinas:
1. ¿Por qué el movimiento es tan importante para los niños?
Psic. Karla Encinas:
A través del movimiento el niño va activando las redes neuronales que tenemos programadas por especie, lo que llamamos el desarrollo filogenético.
Lo que nos diferencia de otros mamíferos hasta llegar a la bipedestación, el pasar por estas respuestas que ya tenemos programadas y teniendo la información del ambiente que nos rodea, que recogemos a través de nuestros sentidos, vamos formando nuestras propias experiencias, interpretaciones y percepciones del mundo que nos rodea.
El movimiento es vida, la respiración es movimiento, la digestión es movimiento, la circulación es movimiento, he ahí la importancia del movimiento en el niño.
Psic. Luis Villegas:
2. ¿Cuál es la relación existente entre movimiento y aprendizaje?
Psic. Karla Encinas:
La relación que existe entre movimiento y aprendizaje es muy estrecha, como se menciono antes, por especie tenemos un aparato locomotor capacitado para moverse, pero lo que hacemos con el depende del ambiente que nos rodea y de las experiencias que nos deja la interacción de nuestras capacidades locomotoras con el ambiente.
Estas experiencias, el niño las va organizando y utilizando para interacciones posteriores y esto es el aprendizaje, el movimiento es la base para el aprendizaje.
Psic. Luis Villegas:
3. Para dejarlo más claro, cuando hablamos de movimiento ¿Cómo tiene que ser este?
Psic. Karla Encinas:
El movimiento debe ser intencionado, reversible, armónico y funcional.
El movimiento siempre tiene que ser intencionado, esto significa que la acción debe de ser dirigida por la intención y conciencia del niño.
Debe ser armónico, el niño tiene que verse bien al realizar el movimiento, esto quiere decir que el movimiento tiene que estar organizado en tiempo y espacio.
Debe ser reversible, todo movimiento puede ser reversible en un niño (bueno, de acuerdo a la edad), por ejemplo: Si salta adelante, puede saltar atrás; si salta a la izquierda, puede saltar a la derecha. En el caso del salto adelante, un niño menor de tres años no puede saltar atrás por su edad.
Debe ser funcional, todo movimiento tiene que tener una función, tiene que servir para algo.
Psic. Luis Villegas:
4. Por último, dos ejercicios que tu recomendarías a los padres o maestros para fortalecer o desarrollar un mejor aprendizaje a través del movimiento.
Psic. Karla Encinas:
Es muy difícil recomendar dos ejercicios específicos, ya que las edades del niño pueden variar desde un recién nacido hasta un niño de 12 o 14 años.
Lo que si puedo recomendar, es que tanto padres como maestros, tengan a su lado siempre una guía de desarrollo y en base a esa guía ubiquen a sus hijos o alumnos y los ejercicios y actividades motrices a las que se expongan, vayan acorde a la edad cronológica del niño.
Si alguno de sus hijos y alumnos está por debajo de la tabla de desarrollo que le corresponde, puede acercarse a un profesional en el área de psicomotricidad o neurodesarrollo.
No se espere a que el tiempo pase o que el niño madure. Un, dos o tres meses de atraso en el desarrollo, son muy significativos.
Podemos darnos cuenta de la importancia que tiene el movimiento del niño, no nada más influye en el aprendizaje sino en su completo desarrollo.
Otro aspecto a tomar en cuenta es que no nada más es moverse por moverse, sino que cada movimiento tiene que tener un significado, una razón de ser.
Fuente de información:
ZUON INTERESERAKO...
Luzaro izeneko psikomotrizitate eskola aldizkari baten jabe da eta sarean hurrengo web gunea dauka:
Aldizkari horren inguruko hainbat kontzeptu, helburu etab agertzen dira. Horrez gain, laguntza ikastaro bat agertzen da web honetan; heziketa psikomotrizitateko ikastaroa, formakuntza iraunkorra, sentsibilizazio ikastaroak eta informazio eskaera aurki genitzake berton.
Txikitan psikomotrizitate gutxi jasotako umeek obesitatea pairatu dezakete.
Gaur egungo gizartean daukagun arazoetako bat, umeek gero eta ariketa fisiko gutxiago egiten dutela da, ondorengo bideoan ikus daitekeen bezala, txikitan motrizitate gutxi izandako haurrek nagusitan obesitatea pairatzeko joera izaten baitute.
Bideoan ikertzaile talde batek eginiko azterketaren ondorioa ikus daiteke: 7-11 urtera gaitasun kognitibo eta fisiko gutxi duten umeek portzentai handi baten, 33 urte bete ondoren obesitate arazoak jasaten dituzte.
miércoles, 22 de diciembre de 2010
Psikomotrizitatea eta Gorputz Hezkuntza
Aitortu behar dut ez zaidala erosoa gertatzen psikomotrizitateaz orokorrean hitz egitea, ez hainbeste hitz horrek beregan daramatzan helburu eta edukiengatik, baizik eta bere jarduera eremuak sor dezaketen zalantzagatik gehienbat.
Hezkuntza esparrura zuzentzen bagara, momentu honetan dagokigunera hain zuzen, Hezkuntza Psikomotrizaz hitz egin dezakegu. Baita ere, hitz desberdinak erabiliz, Gorputz Hezkuntzaz, Oinarrizko Hezkuntza Fisikoaz, Heziketa Motrizaz... Zientzilari, espezialista eta hezitzaile ugari bat datoz heziketako jakintza arlo honi dagozkion helburu eta edukiak aipatzerakoan, baina ez bere oinarri teoriko eta prozedurei dagokienean.
Zer ulertzen dugu gaur egun Hezkuntza Psikomotriza eta Gorputz Hezkuntza aipatzen ditugunean? Guretzat izakiaren garapen eta gaitasun motrizaren aprendizaian laguntzen duen eta helburu hezigarriak dituen jarduera fisikoa burutzean datza Gorputz Hezkuntza. Helburu hezigarri horiek gabe jarduera hori ezingo da jakintza arlo honen barruan kokatu.
Alde batetik, beharrezkoa da izakiaren gaitasun motrizak ahal den maila gorenean garatzea, eta bestetik, garrantzitsua da gaitasun horien saiakera eskatzen duen edozein egoeratan trebeak eta gai izateko errekurtsoak eskuratzen lagunduko diguten oinarrizko jarduera motriza desberdinen ikasketa. Hau dela eta, Gorputz Hezkuntzaren eginkizuna, izakiak beren gaitasun motrizen garapen gorena lortzea eta edozein egoeratan horiek aurrera eraman eta jarduteko gai izatea litzateke. Gorputz Hezkuntzaren eremua mugatzerakoan oso garrantzitsua da xede hezigarri hau azpimarratzea.
Izakiarengan mugimendua baliogarritasuna edo trebetasuna baino zerbait gehiago da; hain zuzen ere, bere izatearen isla, munduan izan eta egotearen berezko era. Higidura edo mugimendurik gabe, izakiak ezingo luke bizirik iraun, bere izatea ezinezkoa suertatuz. Izakiak eta higidurak binomio banaezina osatzen dute, non baten agerpenak bestearen izatea posibilitatzen duen. Izakiaren mugimendua batasun funtzionalaren isla bezala har daiteke, osotasunaren erantzun eratu bezala. Gorputzean gertatzen den edozein aldaketak mugimendua suposatzen du, giharre-sistemaren tentsio aldaketatik hasi eta zelulen aldaketa kimiko txikienetaraino.
50eko hamarkadan Henry Walon psikologo frantsesak jadanik azpimarratu zuen motrizitateak izakian zuen garrantzia: "Mugimendua, gauza guztien gainetik, psikismoaren lehen tresna eta adierazpen bakarra da". Izakiaren konplexutasuna kontuan hartuz, bere izakiaren esanahia ere konplexutasun horrek baldintzatua egongo da eta une bakoitzean desberdina izango da norberaren izaera eta ingurunearekin duen harremanaren arabera. Ikerlari askok aipatu dute ikuspegi ontogenetikotik mugimenduak duen garrantzia, baita lehen aipaturiko Walon bezalako psikologo famatuek eta Piagetek ere, guztiek pentsamenduaren aitzinean kokatu dutelarik. Beste zientzilari batzuk ere, adibidez Sokolov eta Anokhinek, garrantzi hori azpimarratzen dute zera esatean: "Pentsamendu bihurkorraren jaiotzak, araketa eta ikusmenezko behaketaren bidez, eskuaren (alderdi motorra) eta burmuinaren (alderdi psikikoa) arteko erlazioa adierazten du". Hau dela eta nahitaezkoa da pertsonaren globalitatetik abiatzea, mugimenduaren bidez bere portaeran nortasunaren adierazpen sakonenak aurkituz. Bizitzako lehen urteetan motrizitatea da ezaguera, adierazpen eta komunikazioaren ardatza; ondorioz, lortu nahi diren helburuak alde batetara utziz, edozein egoeratatik haurrarengana iristea zilegi egiten digun tresna.
Duela hamarkada gutxi arte mugimenduan oinarritutako Gorputz Hezkuntza batean, jarduera motrizak berezko helburu bilakatzen ziren. Gaur egun desberdina da; unitate psiko-fisikotik abiatu eta mugimendua izakiaren osotasunaren adierazpen bezala ulertzen da; mugimendu horrek bere jarrera, egoteko eta jokatzeko era adierazten ditu. Hau dela eta, Gorputz Hezkuntzaren helburu espezifikoa jokaera motriza izango da, hots, portaeraren izaera motriza. Beharrezkoa da ohiko Gorputz Hezkuntzan eskatzen zen Ekintzaren motrizitatea eta Adierazpen eta komunikazio motrizitatea uztartzen dituen ildo berritzailea jarraitzea.
Hezkuntza fisikoko gelan burutzen diren jarduerekin izakiaren garapeneko hiru arlo nagusitan eragin nahi dugu: eremu motore, kognitibo eta afektibo-erlazionalean. Lortu nahi diren aurrerapenak hiru eremu hauetan eragina izango dute. Baina, nola planteatu behar dira jarduerak benetan lehen aipaturiko arloetan eragina eduki dezaten? Momentu honetan agertzen dira motrizitatearen lorpenean eta garapenean erabiltzen diren eskuharmen hezigarri desberdinetatik abiatuz, proposamen baterakoi bat egiteko zailtasunak. Eskuhartzeko era ugari sostengatzen dituzten oinarri teoriko desberdinek xede bateragarria eduki beharko lukete, honela gorputz-garapen arloari dagozkion ezagutzak erraztu, aberastu eta indartzeko. Haur Hezkuntzan Heziketa Psikomotriza Gorputz Hezkuntzatik at balego bezala hitz egiten da; Lehen Hezkuntzan, berriz, alderantziz: Gorputz Hezkuntza da Heziketa Psikomotrizetik at ulertzen den arloa; eta honek guztiak suposatzen duen nahaste eta irizpide ezak, batetik laguntza eskaini nahi zaien ikasleei, eta bestetik, irakasleei kalte egiten die.
Haur Hezkuntzako Oinarrizko Curriculum Diseinuan agertzen den esaldi batek prozesu hezigarri guztian zehar irakasleen eskuhartzea bultzatu behar duten helburuak agertzen ditu: "Aprendizaia eta lorpen hauen guztien garrantzia ez datza bakarrik norberaren eta inguruaren dominioan eta trebetasun eta ezagueren lorpenean, haurrarengan gaitasun pertsonalaren sentimendua, hots, norberaren irudi positiboa osatzean ere bai noski. Jarduera desberdinak planteatzeko unean lehentasuna bere gaitasunen eraginkortasunean duen sinismenari, hauek egoki erabiltzeko konfiantzari eta beraien balioari eman behar zaie.
Lehen Hezkuntzako Gorputz Hezkuntza arloak gorputz-garapenean garrantzitsuenak diren alderdiak biltzen dituen eduki multzoak kontuan hartzen ditu. Bai Irudi eta pertzepzioaren multzoan agertzen diren gorputz eskemaren elementuak eta eraketa; bai trebetasunaren multzoan aipatzen diren gaitasun motore eta trebetasun oinarrizkoen garapena; baita ere Adierazpen eta komunikazioaren multzoan kokaturiko mugimendu adierazkorren sorkuntza, imitazioa eta simulazioa; eta bukatzeko baaita Osasuna eta jolasak multzoa ere. Hauek guztiak arlo honetatik tratamendu egoki, oso, integral eta aberasgarria ahalbidetzen dute. Une hau Haur Hezkuntzan egindako lanaren jarraipena da eta Bigarren Hezkuntzan landuko denaren oinarria.
Benetan kezkatzen nauena Gorputz Hezkuntza edo Hezkuntza Psikomotrizari eskaintzen zaion denbora urriak motrizitatearen garapenean izan dezakeen eragina da. Askotan ikusi ohi dut Gorputz Hezkuntzako saio batek dituen 45 minuetatik, ikasle bakoitzak benetan bakarkako jarduera fisikorako 15 minutu baino gutxiago erabiltzen dituela; astean 30 minutu; hilean bi ordu; hau dela eta beharrezkoa da guraso eta ikastetxeetako arduradunei denbora horrekin ezer gutxi egin daitekeela ikusaraztea.
Behar-beharrezkoa da eskola eremuan Gorputz Hezkuntzaren trataera berplanteatzea, gaur egun eskolaz kanpo burutzen diren ekintzak (Kirol Hastapena, Gorputz adierazpena, Dantza e.a.) ordutegi barnean kokatuz, honek astean jarduera fisikoari bi ordu eranstea suposatuko lukeelarik. Honez gain, Gorputz Hezkuntzak familiaren barnean jasotzen duen trataera kontuan hartu behar da, non egunero denbora gutxi eskainiz (15-20 minutu) hobekuntza handiak lor daitezkeen. Norberaren gorputzaren maneiuarekin loturiko jarduera fisikoak errazten dituzten tresnen erabilpenarekin (sofak, besaulkien bizkarraldeak edo kojinak), oinarrizko gaitasunak lor daiteke : itzulipurdiak, alderantzizko oreka, zubia... Azkenik aisialdiko eremuan jarduera motrizei eskaintzen diegun denborak (bizikletan, jolasean...) gaitasun motrizen garapen gorena osatzen eta lortzen lagunduko du. Helburu hezigarriak dituzten jarduera hauek ere Gorputz Hezkuntzako Curriculumean kokatzen dira.
Informazio Iturria:
http://www.hikhasi.com/artikulua/1045
Hezkuntza esparrura zuzentzen bagara, momentu honetan dagokigunera hain zuzen, Hezkuntza Psikomotrizaz hitz egin dezakegu. Baita ere, hitz desberdinak erabiliz, Gorputz Hezkuntzaz, Oinarrizko Hezkuntza Fisikoaz, Heziketa Motrizaz... Zientzilari, espezialista eta hezitzaile ugari bat datoz heziketako jakintza arlo honi dagozkion helburu eta edukiak aipatzerakoan, baina ez bere oinarri teoriko eta prozedurei dagokienean.
Zer ulertzen dugu gaur egun Hezkuntza Psikomotriza eta Gorputz Hezkuntza aipatzen ditugunean? Guretzat izakiaren garapen eta gaitasun motrizaren aprendizaian laguntzen duen eta helburu hezigarriak dituen jarduera fisikoa burutzean datza Gorputz Hezkuntza. Helburu hezigarri horiek gabe jarduera hori ezingo da jakintza arlo honen barruan kokatu.
Alde batetik, beharrezkoa da izakiaren gaitasun motrizak ahal den maila gorenean garatzea, eta bestetik, garrantzitsua da gaitasun horien saiakera eskatzen duen edozein egoeratan trebeak eta gai izateko errekurtsoak eskuratzen lagunduko diguten oinarrizko jarduera motriza desberdinen ikasketa. Hau dela eta, Gorputz Hezkuntzaren eginkizuna, izakiak beren gaitasun motrizen garapen gorena lortzea eta edozein egoeratan horiek aurrera eraman eta jarduteko gai izatea litzateke. Gorputz Hezkuntzaren eremua mugatzerakoan oso garrantzitsua da xede hezigarri hau azpimarratzea.
Izakiarengan mugimendua baliogarritasuna edo trebetasuna baino zerbait gehiago da; hain zuzen ere, bere izatearen isla, munduan izan eta egotearen berezko era. Higidura edo mugimendurik gabe, izakiak ezingo luke bizirik iraun, bere izatea ezinezkoa suertatuz. Izakiak eta higidurak binomio banaezina osatzen dute, non baten agerpenak bestearen izatea posibilitatzen duen. Izakiaren mugimendua batasun funtzionalaren isla bezala har daiteke, osotasunaren erantzun eratu bezala. Gorputzean gertatzen den edozein aldaketak mugimendua suposatzen du, giharre-sistemaren tentsio aldaketatik hasi eta zelulen aldaketa kimiko txikienetaraino.
50eko hamarkadan Henry Walon psikologo frantsesak jadanik azpimarratu zuen motrizitateak izakian zuen garrantzia: "Mugimendua, gauza guztien gainetik, psikismoaren lehen tresna eta adierazpen bakarra da". Izakiaren konplexutasuna kontuan hartuz, bere izakiaren esanahia ere konplexutasun horrek baldintzatua egongo da eta une bakoitzean desberdina izango da norberaren izaera eta ingurunearekin duen harremanaren arabera. Ikerlari askok aipatu dute ikuspegi ontogenetikotik mugimenduak duen garrantzia, baita lehen aipaturiko Walon bezalako psikologo famatuek eta Piagetek ere, guztiek pentsamenduaren aitzinean kokatu dutelarik. Beste zientzilari batzuk ere, adibidez Sokolov eta Anokhinek, garrantzi hori azpimarratzen dute zera esatean: "Pentsamendu bihurkorraren jaiotzak, araketa eta ikusmenezko behaketaren bidez, eskuaren (alderdi motorra) eta burmuinaren (alderdi psikikoa) arteko erlazioa adierazten du". Hau dela eta nahitaezkoa da pertsonaren globalitatetik abiatzea, mugimenduaren bidez bere portaeran nortasunaren adierazpen sakonenak aurkituz. Bizitzako lehen urteetan motrizitatea da ezaguera, adierazpen eta komunikazioaren ardatza; ondorioz, lortu nahi diren helburuak alde batetara utziz, edozein egoeratatik haurrarengana iristea zilegi egiten digun tresna.
Duela hamarkada gutxi arte mugimenduan oinarritutako Gorputz Hezkuntza batean, jarduera motrizak berezko helburu bilakatzen ziren. Gaur egun desberdina da; unitate psiko-fisikotik abiatu eta mugimendua izakiaren osotasunaren adierazpen bezala ulertzen da; mugimendu horrek bere jarrera, egoteko eta jokatzeko era adierazten ditu. Hau dela eta, Gorputz Hezkuntzaren helburu espezifikoa jokaera motriza izango da, hots, portaeraren izaera motriza. Beharrezkoa da ohiko Gorputz Hezkuntzan eskatzen zen Ekintzaren motrizitatea eta Adierazpen eta komunikazio motrizitatea uztartzen dituen ildo berritzailea jarraitzea.
Hezkuntza fisikoko gelan burutzen diren jarduerekin izakiaren garapeneko hiru arlo nagusitan eragin nahi dugu: eremu motore, kognitibo eta afektibo-erlazionalean. Lortu nahi diren aurrerapenak hiru eremu hauetan eragina izango dute. Baina, nola planteatu behar dira jarduerak benetan lehen aipaturiko arloetan eragina eduki dezaten? Momentu honetan agertzen dira motrizitatearen lorpenean eta garapenean erabiltzen diren eskuharmen hezigarri desberdinetatik abiatuz, proposamen baterakoi bat egiteko zailtasunak. Eskuhartzeko era ugari sostengatzen dituzten oinarri teoriko desberdinek xede bateragarria eduki beharko lukete, honela gorputz-garapen arloari dagozkion ezagutzak erraztu, aberastu eta indartzeko. Haur Hezkuntzan Heziketa Psikomotriza Gorputz Hezkuntzatik at balego bezala hitz egiten da; Lehen Hezkuntzan, berriz, alderantziz: Gorputz Hezkuntza da Heziketa Psikomotrizetik at ulertzen den arloa; eta honek guztiak suposatzen duen nahaste eta irizpide ezak, batetik laguntza eskaini nahi zaien ikasleei, eta bestetik, irakasleei kalte egiten die.
Haur Hezkuntzako Oinarrizko Curriculum Diseinuan agertzen den esaldi batek prozesu hezigarri guztian zehar irakasleen eskuhartzea bultzatu behar duten helburuak agertzen ditu: "Aprendizaia eta lorpen hauen guztien garrantzia ez datza bakarrik norberaren eta inguruaren dominioan eta trebetasun eta ezagueren lorpenean, haurrarengan gaitasun pertsonalaren sentimendua, hots, norberaren irudi positiboa osatzean ere bai noski. Jarduera desberdinak planteatzeko unean lehentasuna bere gaitasunen eraginkortasunean duen sinismenari, hauek egoki erabiltzeko konfiantzari eta beraien balioari eman behar zaie.
Lehen Hezkuntzako Gorputz Hezkuntza arloak gorputz-garapenean garrantzitsuenak diren alderdiak biltzen dituen eduki multzoak kontuan hartzen ditu. Bai Irudi eta pertzepzioaren multzoan agertzen diren gorputz eskemaren elementuak eta eraketa; bai trebetasunaren multzoan aipatzen diren gaitasun motore eta trebetasun oinarrizkoen garapena; baita ere Adierazpen eta komunikazioaren multzoan kokaturiko mugimendu adierazkorren sorkuntza, imitazioa eta simulazioa; eta bukatzeko baaita Osasuna eta jolasak multzoa ere. Hauek guztiak arlo honetatik tratamendu egoki, oso, integral eta aberasgarria ahalbidetzen dute. Une hau Haur Hezkuntzan egindako lanaren jarraipena da eta Bigarren Hezkuntzan landuko denaren oinarria.
Benetan kezkatzen nauena Gorputz Hezkuntza edo Hezkuntza Psikomotrizari eskaintzen zaion denbora urriak motrizitatearen garapenean izan dezakeen eragina da. Askotan ikusi ohi dut Gorputz Hezkuntzako saio batek dituen 45 minuetatik, ikasle bakoitzak benetan bakarkako jarduera fisikorako 15 minutu baino gutxiago erabiltzen dituela; astean 30 minutu; hilean bi ordu; hau dela eta beharrezkoa da guraso eta ikastetxeetako arduradunei denbora horrekin ezer gutxi egin daitekeela ikusaraztea.
Behar-beharrezkoa da eskola eremuan Gorputz Hezkuntzaren trataera berplanteatzea, gaur egun eskolaz kanpo burutzen diren ekintzak (Kirol Hastapena, Gorputz adierazpena, Dantza e.a.) ordutegi barnean kokatuz, honek astean jarduera fisikoari bi ordu eranstea suposatuko lukeelarik. Honez gain, Gorputz Hezkuntzak familiaren barnean jasotzen duen trataera kontuan hartu behar da, non egunero denbora gutxi eskainiz (15-20 minutu) hobekuntza handiak lor daitezkeen. Norberaren gorputzaren maneiuarekin loturiko jarduera fisikoak errazten dituzten tresnen erabilpenarekin (sofak, besaulkien bizkarraldeak edo kojinak), oinarrizko gaitasunak lor daiteke : itzulipurdiak, alderantzizko oreka, zubia... Azkenik aisialdiko eremuan jarduera motrizei eskaintzen diegun denborak (bizikletan, jolasean...) gaitasun motrizen garapen gorena osatzen eta lortzen lagunduko du. Helburu hezigarriak dituzten jarduera hauek ere Gorputz Hezkuntzako Curriculumean kokatzen dira.
Informazio Iturria:
http://www.hikhasi.com/artikulua/1045
Gurasoen inplikazioa psikomotrizitate saioekiko
Orokorrean, saio hauetara haurrak eramaten dituzten gurasoak beraien seme-alaben hezkuntzan inplikatzen eta arduratzen diren helduak izan ohi dira eta ez dute beraz, heztearen betebeharra beste heldu profesional batzuen gain soilik uzten. Heztearen jardueran kontzentziatuta dauden familiak izaten dira. Gurasoek opari bana egiten digute beraien haurrak saioetara ekartzen dizkigutenean. Testu hau beraien omenez egin dugun arren, oraindik ere asko zor diegu familia hauei.
Hezitzaile eta psikomotrizista bezala daramagun urteotan gehien arduratzen gaituen alderdietaz hausnartzen saiatzen gara, hala nola gurasoekin eratzen ditugun harremanetaz.
Sarri pentsatu izan dugu zein garrantzitsuak diren gurasoak 0-6 urte bitarteko haurrentzat. Adin honetako haurretan indar handia du oraindik bere gurasoekiko duten loturak. Ama eta aita dira haurrarentzat bere bizitzako oinarrizko bi irudiak. Gurasoak dira beraz, iraunkortasun afektiboa eta erreferentzia jarraia irudikatzen dutenak.
Benetan umearentzat bere gurasoen irudia horren esanguratsua izanik, haurraren garapen prozesuaren laguntzaile bezala, gurasoekin eratzen ditugun erlazioetaz gero eta gehiago arduratzen gara. Familia horiekin lan egiteak, haurrarekin modu osoago batean lan egitea suposatzen du.
Hausnarketa hauek behin baino sarriago garamatzate galdera berriak formulatzera, jadanik emandako egoerak berraztertzera, harreman egokiago baterako ezaugarriak zeintzuk izan daitezkeen zehaztera eta hartu-eman hauen helburuak zeintzuk diren birpasatzera. Alderantziz, ez zaigu batere erraza egiten dena argi izatea eta zalantzarik gabe aurrera egitea. Gure lanbidean esperientzia gehiago bereganatua ahala, baliteke aurrerago gurasoekin izaten ditugun erlazioak ere gure hausnarketa berrietara moldatzea. Garrantzitsuena hausnarketarako denbora hartzea eta bizi dugun guztiarekin sintonian egotea dela deritzogu, egiten dugun moduarekiko eta zergatiekiko kontzientzia handiago bat eskuratu ahal izateko.
Zergatik gurasoekin lan hau?
- Gurasoak dira 0-6 urte bitarteko haurren bizitzetan irudirik garrantzizkoenak.
- Gurasoak dira beraien haurrak hobekien ezagutzen dituztenak. Hezitzaile eta psikomotrizistok beraien historiaren parte bat baino ez gara.
- Gurasoek psikomotrizistok beraien haurrekin egiten dugun lana ezagutzea interesgarria deritzogu, besteak beste koherentziaz eta elkarlanean lan egin dezagun.
-
Gurasoek beraien seme-alabetaz hitz egiteko duten premiaz jabetzen gara; benetako komunikazio baterako beharra dago. Ongi, gaizki, nahiko eta oso ongiak baino, beraien haurra nor den eta zer egiten duen erreklamatzen dute.
Noiz ematen dira orduan erlazio hauek eta nolakoak izaten dira?
- Saioen sarrera-irteeretan: une hauek haurrak agurtu eta gurasoei arreta egiteko aprobetxatzen dugu. Honez gain, informazioa norabide bietan elkartrukatzeko ere aukera izaten da. Bide batez, guraso eta haurren arteko erlazioen nolakotasunak jasotzeko baliagarria egiten zaigu espazio hau, gorputz ezaugarrietan zein hitzezkoetan arreta jarriz.
- Komunikaziora irekitako espazioak: orokorrean, bakarka egiteko beharrik ez badago, hiru izan ohi dira ikasturtean zehar burutzen ditugun bilerak eta hauek taldekakoak izaten dira. Topaketa hauetan gure asmoa elkartrukerako espazio bat sortzea izaten da: elkar aberasteko espazioa, non batak besteari eskaini diezaiokeen esperientziekin entzute giro bat sortzen saiatzen garen. Hala bada, diskurtso intelektualak saihesteko bidea hartzen dugu eta familiekiko entzutezko jarrera emozionala izaten saiatu. Guk entzun egiten dugu, beraiek hitz egin ahal izateko.
Hauek dira besteak beste, kontutan izaten ditugun alderdiak senideekin komunikaziorako topaketa bat aurrera eramateko orduan:
- Ikasturte hasieran: elkar aurkeztu ondoren, gurasoei beraien haurrak psikomotrizitate saietara bideratzeko arrazoiak aurkeztu ditzaten iradokitzen diegu: norena izan den erabakia, beraien seme-alabak jakinaren gainean al dauden eta zeintzuk diren saioekiko dituzten espektatibak. Informazio hau guztia baliagarria suerta dakiguke psikomotrizistoi aurrerago. Lehen topaketa honetan gainera, beraien haurrekin aurrera eramango dugun lanaren inguruan zehaztapen batzuk eskaintzen dizkiegu, hezkuntzan oinarritutako praktika psikomotrizta zertan oinarritzen den ezagutu dezaten. Hala nola, beraien haurren garapen prozesuan helduon rola zein izango den komunikatzen diegu alde batetik; bestetik, laburbilduz, gure helburuak zeintzuk diren aipatzen dizkiegu, hauen artean informazioa elkartrukatzeak duen garrantzia azpimarratuz. Guztiok, bai guraso zein psikomotristok gara “lagungarriak lan honetan, eta ez aurkariak (Lola García); hirugarrenik, adibide ulerterrazekin psikomotrizitate saio baten nondik norakoak azaltzen dizkiegu; eta bukatzeko, hitza ematen diegu berriz ere, edozein zalantza, hausnarketa edo iradokizun konpartitu nahi duenarentzat.
- Ikasturte amaieran: lehenbizi komunikaziorako espazio bat irekitzen dugu beraien seme-alabak saioekin eta eratutako erlazioekin nola sentitzen diren adierazteko. Behin aurrekoa amaitutzat emandakoan, haur taldearen garapena zer nolakoa izan den azaltzeari ekiten diogu: zer den egiten dutena, zertara jolasten duten eta zein den egiten dituzten produkzioen inguruko zentzua. Beharrezkoa bada, egoera zehatz baten aurrean gure erantzuna zein izango litzatekeen adierazteari ez diogu ukorik egiten. Baina bilera hau batez ere gurasoei lasaitasuna itzultzeko aprobetxatu nahi izaten dugu, badutelako sarri inkonpetentzia sentsaziorik; beraiek zein beraien haurrek gaitasunak dituzten pertsonak direla eta berorietan sinetsi behar dutela adierazten saiatu izan ohi gara. Gurasoek beraien seme-alabentzat onena nahi dutela uste dugu eta beraz, ideia hau presente dugula zuzentzen gara beraiena. Bukatzeko, norbaiti lagungarria izan dakiokeela uste dugunetan beraien barruan oihartzuna sorrarazi eta hausnartzera bideratu diezaiokeen esaldiren bat eskaintzen diegu.
- Ikasturte bukarean: behin pittin bat gehiago elkar ezagutu ondoren, saio bibentzial batetan parte hartzeko gonbitea luzatzen diegu gurasoei. Saio honetan haurrekin aurrera eramaten dugun psikomotrizitate saioa baten antzekoa bizitzeko aukera izango dute aita-amek. Behin horrelako esperientzia batek eskaintzen dizkieten emozio anitzekin esperimentatu ondoren, haur bakoitzaren aurre baimenarekin, beraien seme-alaben inguruan aurreko saioetan zehar bildutako argazkiak erakusten dizkiegu. Modu honetan gurasoek beraien haurrek saioetan egin duten horrekin konektatu eta ulertzeko aukera ezin hobea izango dute. Testuinguru honi esker beraz, gurasoak, beraien txikienen emozioekin bat egin eta, beraien beharretara egokiago moldatu ahal izango dira aurrerantzean.
Orokorrean, saio hauetara haurrak eramaten dituzten gurasoak beraien seme-alaben hezkuntzan inplikatzen eta arduratzen diren helduak izan ohi dira eta ez dute beraz, heztearen betebeharra beste heldu profesional batzuen gain soilik uzten. Heztearen jardueran kontzentziatuta dauden familiak izaten dira.
Informazio iturria:
García Olalla, L. 2007. Los malestares del niño. Seminario UNED, Bergara.
Parellada, C. 2007. Ver, observar, percibir: la mirada de la psicomotricidad como fuente entre la familia y la escuela. VIII Jornadas de práctica psicomotriz, reeducación y terapia, Vitoria-Gasteiz.
Herrero, J., Martínez Calabuig, J., Serrano Hortelano, I. y Wijnakker, M. 2008. II Jornadas de educación y crianza La Serrada. Alicante.
jueves, 16 de diciembre de 2010
Psikomotrizitatearen Historia laburra
Dupré izan zen psikomotrizitate terminoa zehaztu zuen aintzindaria 1970.urtean. Une horretan Dupré-k gaitz psikiko eta motrizek zuten erlazioa aipatu zuen.
1925. ean, Wallonek garrantzia eman zion funtzio teknikoari eta aldi berean, Piaget-ek ideia garrantzitsua azpimarratu zuen; ekintza, mugimendua, komunikazioa eta emozioa direla abiapuntua alajaina.
Ajuriaguerrak, psikomotrizitatea praktika espezifiko bezala adierazten du. Honek, erabiliak ziren kontzeptuetaz gain (Schilder, gorputz eskema) metodo eta teknika bereziak eskaini zituen.
1969.ean ere “Educación Psikomotriz y Retraso Mental” liburua argitaratu zen, liburu honekin psikomotrizitatean autonomia lortzen du eta hezkuntza jarduera original bilakatzen da bere helburu eta bitartekoekin.
Urte berean, Bartzelonan, “Escuela Municipal de Expresión” zabaltzen da. Eskola honetan Lapierre eta Aucouturier-en eragina oso nabaria izan zen, eta psikomotrizitatea hezkuntza arlora zabaltzea lortu zuten osasun alorrean zabaldu beharrean.
1985.ean eskola integrazioa ezarri egiten da, eta Hezkuntza bereziaren alorrean psikomotrizitatea eta psikomotrizista berheziketa kasuetako interbentzioetan profesional bezala onartua izaten da.
Informazio Iturria:
http://www.monografias.com/trabajos39/psicomotricidad/psicomotricidad.shtml
1925. ean, Wallonek garrantzia eman zion funtzio teknikoari eta aldi berean, Piaget-ek ideia garrantzitsua azpimarratu zuen; ekintza, mugimendua, komunikazioa eta emozioa direla abiapuntua alajaina.
Ajuriaguerrak, psikomotrizitatea praktika espezifiko bezala adierazten du. Honek, erabiliak ziren kontzeptuetaz gain (Schilder, gorputz eskema) metodo eta teknika bereziak eskaini zituen.
1969.ean ere “Educación Psikomotriz y Retraso Mental” liburua argitaratu zen, liburu honekin psikomotrizitatean autonomia lortzen du eta hezkuntza jarduera original bilakatzen da bere helburu eta bitartekoekin.
Urte berean, Bartzelonan, “Escuela Municipal de Expresión” zabaltzen da. Eskola honetan Lapierre eta Aucouturier-en eragina oso nabaria izan zen, eta psikomotrizitatea hezkuntza arlora zabaltzea lortu zuten osasun alorrean zabaldu beharrean.
1985.ean eskola integrazioa ezarri egiten da, eta Hezkuntza bereziaren alorrean psikomotrizitatea eta psikomotrizista berheziketa kasuetako interbentzioetan profesional bezala onartua izaten da.
Informazio Iturria:
http://www.monografias.com/trabajos39/psicomotricidad/psicomotricidad.shtml
miércoles, 15 de diciembre de 2010
Zelan landu LATERALITATEA jokoen bidez
Topatu dugun blog honetan lateralitatea zelan landu azaltzen digute. Joko errezak dira, zailtasun handirik gabe egin daitezkenak (gaztelaniaz dago):http://losrinconesolvidados.blogspot.com/2009/04/juegos-para-trabajar-la-lateralidad.html
Blog honetan beste hainbat kontu interesgarri agertzen dira:
- Ipuinak
- Eskulanak
- Momentu ezberdinetan garatzeko jokoak
- Beste webgune interesgarri batzuk
- Ikasgai desberdinetan lantzeko unitate didaktikoak
- ...
OSO INTERESGARRIA!!!!!!
Ejercicios psicomotores.
Los juegos de este tipo están dirigidos a los más pequeños del colegio. Consisten en el desarrollo de un taller en el que se toma el juego como eje central y, conducidos por educadores, se llevan a cabo infinidad de actividades lúdico-recreativas que fomentan la relación del niño con el entorno, así como el desarrollo y conocimiento de su propio cuerpo.
Apuntar a un niño/niña a un curso de cualquier deporte o actividad gimnástica cuando empieza a hacerse mayorcito le ayudará a conocer más ámbitos, además del de su propio colegio o su propia clase. De esta forma aprenderá reglas de juegos que empleará en sus años posteriores y experimentará la convivencia con niños de distintas edades. Así podrá aprender a respetar y cuidar de los más pequeños y a diferenciar ese trato con el que tome con los más mayores.
Los monitores proponen juegos populares, juegos al aire libre, juegos cooperativos y solidarios, musicales, deportivos y talleres de plástica.
http://escuela.cuidadoinfantil.net/ejercicios-psicomotores-para-mi-hijo.html
La simultaneidad de factores en las clases de psicomotricidad
La práctica de la psicomotricidad es básica en la educación, sobre todo infantil para que los alumnos puedan desarrollar sus facultades físicas y psicológicas.
Las clases de psicomotricidad son en sí muy interesantes para el desarrollo de los niños y para ofrecerles un aprendizaje significativo, ya que se tratan diferentes aspectos al mismo tiempo. Los aspectos más destacados que se tratan aparecen plasmados en el siguiente esquema:
Las clases de psicomotricidad son en sí muy interesantes para el desarrollo de los niños y para ofrecerles un aprendizaje significativo, ya que se tratan diferentes aspectos al mismo tiempo. Los aspectos más destacados que se tratan aparecen plasmados en el siguiente esquema:
Podríamos afirmar que este tipo de clases ayudan en el aprendizaje constructivo y en el trabajo cooperativo, ya que fomentan la interacción entre los alumnos y propician la simultaneidad de aspectos a trabajar.
Fuente de información:
Imágen:
http://www.ucu.edu.uy/Home/Facultadesy%C3%81reas/Enfermer%C3%ADayTecdelaSalud/Carreras/Psicomotricidad/tabid/602/Default.aspx
El cuerpo, la base de la psicomotricidad
EL CUERPO COMO GLOBALIDAD
En psicomotricidad, es el cuerpo el tema más importante a tratar. No podemos
olvidar, que en los primeros momentos del desarrollos, el niño/a fundamentalmente es “un
sujeto motor”, incluso sus reflejos están inmersos en lo motórico. Será su llamada
“inteligencia motora” el punto de arranque para llevar a cabo los procesos que
denominamos inteligencia.
Su forma de relacionarse, su actitud, es básicamente motriz, y para ello no hay más
que acercarse a la teoría de J.Piaget, para comprender la veracidad de estas afirmaciones.
Hemos de saber que podemos trabajar con todo aquello que va encaminado al aspecto
reflexivo de lo corporal:
- Conocimiento de Yo corporal.
- Desarrollo del esquema corporal.
- Lateralidad.
- Dominio corporal dinámico.
- Control postural del tono.
- Control respiratorio.
- Relajación.
- Actividades de expresión.
- Expresión del mundo interno: dibujos, plástica, dramatización, etc.
En un segundo nivel englobaríamos la estructura del yo con respecto a los demás:
- Relación con el espacio y tiempo (orientación).
- Comunicación interpersonal.
- Actividades relacionales.
- Compartir, ofrecer.
“La verdadera educación, al mismo tiempo que
estimula el aprendizaje de una técnica, debe realizar
algo de mayor importancia; debe ayudar al hombre a
experimentar, a sentir el proceso integral de la vida”
J. Krishnamurti
Fuente de información:
Autora: Milagros García Vilachao
REVISTA I+E
CSI—CSIF Sector de Enseñanza de Sevilla - C/ San Juan Bosco 51 B 41008 Sevilla. Tlf. 954069012
E-Mail ense41@csi-csif.es
En psicomotricidad, es el cuerpo el tema más importante a tratar. No podemos
olvidar, que en los primeros momentos del desarrollos, el niño/a fundamentalmente es “un
sujeto motor”, incluso sus reflejos están inmersos en lo motórico. Será su llamada
“inteligencia motora” el punto de arranque para llevar a cabo los procesos que
denominamos inteligencia.
Su forma de relacionarse, su actitud, es básicamente motriz, y para ello no hay más
que acercarse a la teoría de J.Piaget, para comprender la veracidad de estas afirmaciones.
Hemos de saber que podemos trabajar con todo aquello que va encaminado al aspecto
reflexivo de lo corporal:
- Conocimiento de Yo corporal.
- Desarrollo del esquema corporal.
- Lateralidad.
- Dominio corporal dinámico.
- Control postural del tono.
- Control respiratorio.
- Relajación.
- Actividades de expresión.
- Expresión del mundo interno: dibujos, plástica, dramatización, etc.
En un segundo nivel englobaríamos la estructura del yo con respecto a los demás:
- Relación con el espacio y tiempo (orientación).
- Comunicación interpersonal.
- Actividades relacionales.
- Compartir, ofrecer.
“La verdadera educación, al mismo tiempo que
estimula el aprendizaje de una técnica, debe realizar
algo de mayor importancia; debe ayudar al hombre a
experimentar, a sentir el proceso integral de la vida”
J. Krishnamurti
Fuente de información:
Autora: Milagros García Vilachao
REVISTA I+E
CSI—CSIF Sector de Enseñanza de Sevilla - C/ San Juan Bosco 51 B 41008 Sevilla. Tlf. 954069012
E-Mail ense41@csi-csif.es
Suscribirse a:
Entradas (Atom)